Blog Peter Beijers: Van wie zijn wij eigenlijk….?

30 mei 2016

Peter Beijers

Dinsdagmiddag. Bewoners en medewerkers van verpleeghuis St. Barbara in Wijbosch, lunchen in 'het Torentje'. Dan gaan de schuifdeuren van deze ontmoetingsruimte open en verzetten vrijwilligers van de dorpsraad de tafels. Het Torentje is nu onderdeel van dorpscafé 'de Schakel', waar het biljart klaar staat. Dorpsbewoners stromen binnen. Biljarten, kaarten, een goed gesprek. Het bruist van de activiteiten; een prima ontwikkeling. Sterker nog, het is mijn stellige overtuiging dat - wil je als zorgorganisatie op termijn overleven - je de instelling moet teruggeven aan de stakeholders.

Want niet alleen dinsdagmiddag, maar vrijwel dagelijks is het van hetzelfde laken een pak. Sinds dat de refter van het voormalig klooster – nu verpleeghuis St Barbara - is verbouwd tot dorpshuis, komt de gemeenschap Wijbosch letterlijk naar binnen. En omdat ook de basisschool en de nieuwe sportzaal verbonden zijn, is het elke dag een drukte van belang.

Voor Laverhof, de zorgorganisatie waar St. Barbara onderdeel van uitmaakt, is een actieve betrokkenheid van de gemeenschap niet nieuw. We betrekken de familie en de sociale omgeving van bewoners en cliënten nadrukkelijk bij de zorgverlening. In onze huizen en in de thuissituatie. We ondersteunen lokale zorg en welzijn initiatieven in de gemeenten. En veel dorpsbewoners bezoeken onze activiteiten.

Wel nieuw is dat de samenleving niet alleen letterlijk binnenkomt, maar zich ook steeds nadrukkelijker wil bemoeien met de gang van zaken. Bij het gebruik van de ruimtes – wie kan waar terecht - maar ook beleidsmatig rammelt men stevig aan de deur.

Burgers, verenigd in zorgcoöperaties, zetten zich in voor elkaar en voor de samenleving. Als reactie op de dreigende verschraling in de zorg. Maar volgens mij vooral als reactie op grootschaligheid en anonimiteit van veel hedendaagse zorgaanbieders. De menselijke maat is verdwenen. De generatie die zich nu aandient wil niet alleen ‘zorg op maat'. Zij is ook bereid en in staat mee te helpen, maar wenst daar – opgegroeid in de jaren zestig - zeggenschap voor terug.

De transitie van AWBZ naar WLZ, ZVW en WMO is daarbij een eerste stap in de goede richting. Partijen zoeken hun rol, maar de rode draad is helder: inspelen op de regionale, lokale en individuele behoefte. De lokale samenleving komt nadrukkelijker in beeld en de verbinding tussen zorg en welzijn wordt gemaakt.

Zorgorganisaties moeten zich verhouden tot deze ontwikkeling en zich opnieuw uitvinden. Op inhoud en rol van de professional – Buurtzorg heeft dat als eerste goed gezien – maar zeker ook op de eigen positie als maatschappelijke organisatie.

Want van wie zijn wij eigenlijk? Wie ervaart het 'eigenaarschap' van Laverhof als maatschappelijke organisatie? Tot in de jaren zestig van de vorige eeuw maakten zorgorganisaties veelal onderdeel uit van één van de drie zuilen. Zo ook Laverhof: 'congregaties van zusters' waren de grondleggers en bewaakten gedurende decennia het gedachtengoed. Nu de overheid zich - na een halve eeuw intensieve bemoeienis - weer terugtrekt is de vraag naar dat 'eigenaarschap' opnieuw actueel.

Als we mensen vragen regie te nemen over hun eigen leven, is het dan vreemd dat ze ook de regie willen over voorzieningen waar ze langdurig gebruik van maken?

Binnen Laverhof hebben we een begin gemaakt door onze lokale en regionale stakeholders intensief te betrekken bij de toekomstige ontwikkeling. Ik ben er van overtuigd dat het daar niet bij zal blijven. Is een volgende stap een 'ledenraad' en daarna een vereniging van eigenaren? Dan komen de inwoners niet alleen letterlijk maar ook bestuurlijk binnen. De bestaande governance – een klassieke stichting met bestuur en toezicht op afstand – heeft zijn langste tijd gehad.

Peter Beijers
Raad van bestuur Laverhof

Bron: Skipr Magazine

Eigen kracht

Eigen kracht is één van de 5 sleutels uit de Toekomstvisie van Beteroud, ofwel de Veranderagenda van BeterOud:

Eigen kracht gaat over het vinden en benutten van eigen mogelijkheden (eigen regie) en het omgaan met tegenslagen (veerkracht) waardoor de ervaren kwaliteit van leven behouden blijft.

Hoever gaat die eigen regie? Is het scenario van Laverhof is het begin van een mogelijk toekomstbeeld? Want, wie betaalt, die bepaalt? In onze poll vragen we ons af wat de belangrijkste trends zijn voor de toekomst van de ouderenzorg. Wat vind jij?

Verder lezen

Reageer

Wil je een link invoegen in de tekst? Zet deze tussen [].
Voorbeeld: [www.voorbeeld.nl] of [http://www.voorbeeld.nl]
Velden met een (*) zijn verplicht.

Deze website gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten