'Je moet soms onmenselijke keuzes maken, zoals stuur ik mijn vrouw wel of niet naar het verpleeghuis?'

Hij is altijd een optimist gebleven, al ging het leven van Andries Willemse (84) en zijn vrouw Suzanne (80) uit Leiden niet bepaald over rozen. 'Na 30 jaar ziekbed van mijn vrouw loop ik als mantelzorger wel eens tegen mijn grenzen aan.' Gelukkig is er nog altijd de muziek. 'Huilen geeft verlichting, maar mijn saxofoon biedt me troost.'

Foto: Taco van der Eb

Zijn eigen ‘speelkamertje’, zoals hij de voormalige slaapkamer liefdevol noemt, staat vol met gitaren, tenorsaxofonen, een klarinet en een viool. Aan de muren foto’s en tekeningen van zijn kinderen en twee kleinzonen. 'Alle herinneringen moet ik dicht in de buurt hebben', zegt Willemse. 'In mijn leven zijn gelukkig veel mooie dingen gebeurd. Op die ervaringen kan ik in moeilijke tijden teren.'

Moeilijk ontspannen

Het is in deze kamer dat Andries Willemse zich terugtrekt als zijn vrouw naar de dagopvang is. Sinds haar korte termijn geheugen steeds verder achteruit gaat, haalt een dagactiviteitencentrum uit de buurt haar twee keer per week op. 'Ze heeft het daar erg naar haar zin en komt altijd ontspannen en vrolijk terug. Ik gebruik die tijd om even bij te komen en doe boodschappen of luister muziek op de pc. Het is moeilijk om ook aan mezelf te blijven denken, maar ik merk dat ik dat nodig heb. Anders neemt de frustratie de overhand.'

Onmenselijke keuzes

Dit was voor meneer Willemse reden om mee te doen aan het experiment Van meedenken met naar beslissen voor van het NPO-netwerk Academische Werkplaats Ouderenzorg Noordelijk Zuid-Holland. Hij en zijn vrouw kregen bezoek van een onderzoekster van het Leids Universitair Medisch Centrum die hen afzonderlijk een vragenlijst voorlegde. 'Zij vroeg hoe we mantelzorg ervaren en tegen welke dilemma’s we aanlopen.' Zelf heeft hij er niet direct wat aan, maar meneer Willemse vindt het een geruststellende gedachte dat hij met zijn deelname andere mensen kan helpen. 'Je moet soms onmenselijke keuzes maken, zoals stuur ik mijn vrouw wel of niet naar het verpleeghuis? Gelukkig heb ik die beslissing nog niet hoeven nemen. Ik doe er ook alles aan om dat te vermijden.'

Steeds moeilijker

Toch is meneer Willemse zich ervan bewust dat het moment komt dat hij zijn vrouw niet langer thuis kan verzorgen. 'Ik laat Suzanne af en toe alleen, maar dat wordt steeds moeilijker. Een tijdje terug heeft ze zelfs het gas open laten staan van het fornuis. Nu ga ik eigenlijk alleen nog op pad als Thuiszorg er is. Dan maak ik muziek met oude vrienden of ga werken in onze volkstuin. Vroeger deden we alles samen, op vakantie, tuinieren, op pad. Die tijd ligt nu achter ons. Misschien kunnen we van de zomer nog eens samen naar ons tuintje. Maar ik heb geleerd niet te ver op de zaken vooruit te lopen. We zien wel wat dit jaar ons brengt.'

Meer ervaringen

Reageer

Wil je een link invoegen in de tekst? Zet deze tussen [].
Voorbeeld: [www.voorbeeld.nl] of [http://www.voorbeeld.nl]
Velden met een (*) zijn verplicht.

Deze website gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten