Goede ervaring ketenzorg dementie

Tot zijn 62ste werkte Jaap Stalenhoef (70) bij een groot woonwarenhuis. Na een aantal jaren leuke dingen doen met zijn vrouw Trees (69) krijgt hij problemen met praten. Alzheimer, zo blijkt. Inmiddels, 4,5 jaar later, slecht ter been en waanbeelden die hem uit zijn slaap houden, kan mevrouw Stalenhoef hem niet meer helemaal alleen thuis verzorgen. 'Jaap slaapt nu in een verpleeghuis. ’s Ochtends haal ik hem op en maken we er een mooie dag van!'

Foto: Marco Okhuizen

'Toen de Alzheimer net was ontdekt, redden we het prima thuis', vertelt mevrouw Stalenhoef in haar zonnige woonkamer. 'Onze dochter woont vlakbij en hielp ons veel. Bovendien hielp de thuiszorg met wassen en aankleden. Maar vorig jaar ging het snel bergafwaarts. Jaap kreeg last van wanen. Rare beestjes die zijn vingers op wilden eten hielden hem wakker. En mij ook. Problematisch, want ook overdag moet ik alert zijn of Jaap niet valt als hij in de tuin rondloopt. Ik kon het niet meer aan.'

Dure nachten

Het echtpaar kreeg nachthulp, geregeld door casemanager Mariëtte, die hen inmiddels 2 jaar helpt bij zorgvragen. Het ziekenhuis heeft ze met elkaar in contact gebracht. De nachthulp sliep naast meneer Stalenhoef, zodat zijn vrouw ergens anders kon slapen. Maar na de papieren goed doorgelezen te hebben, bleek dat erg duur. 'Mariëtte schrok daar ook van en heeft toen voor ons een plek in een verpleeghuis geregeld. Daar slaapt Jaap nu en hij staat om 9 uur klaar, gewassen en al.' Hoewel meneer Stalenhoef het eerst wat moeilijk vond, vindt hij het nu  fijn: 'De verpleging is verschrikkelijk aardig.' 'Bovendien', vult mevrouw aan, 'we zijn 46 jaar getrouwd, dus dit kunnen we wel aan.'

Eigen huis

Hoewel meneer Stalenhoef de hele dag in het verpleeghuis mag blijven, haalt zijn vrouw hem iedere dag op. 'Drie dagen per week gaan we naar het Odensehuis. Ook daar zijn we op gewezen door Mariëtte. Het is een huis waar geen verpleging is maar waar we samen met andere dementerende ouderen en hun mantelzorgers zelf alles regelen.' Meneer Stalenhoef: 'We wandelen veel met elkaar. En er is een grote keuken waar we zelf de lunch klaarmaken en soms koken, geweldig.' Het echtpaar gaat erheen met een invalidenautootje. Dwars door de weilanden, ze maken de mooiste dingen mee. 'Een groep ganzen op de weg of een hek dat in de weg staat. Ze doet het gewoon open', glundert meneer Stalenhoef.

Goede ideeën

Ze hebben het goed, vinden ze, mede dankzij hun casemanager. Die houdt het overzicht, beantwoordt vragen en heeft ideeën. 'Zo heeft ze een ergotherapeut naar onze trap laten kijken en hebben we een spoeltoilet omdat ik de billen van Jaap niet goed kan afvegen. Ik wist niet eens dat het bestond! De mensen in het Odensehuis zijn jaloers op ons. Overal zouden casemanagers moeten zijn. Je hebt als mantelzorger al genoeg aan je hoofd.' De toekomst zien ze zonnig in, ze hebben elkaar beloofd er het beste van te maken. Familie en vrienden bewonderen hun vrolijkheid. 'Met een gedicht heb ik duidelijk gemaakt dat ook wij het niet makkelijk hebben: De tranen spaar ik voor de nachten, mijn smart en droevige gedachten. Ik bewaar de blijheid voor de dag, die ik dan ook gretig pluk… en lach!'

Meer informatie

  • VUmc en AMC doen onderzoek naar het effect van onder meer casemanagers op welzijn van dementerende ouderen en kosten. Dit is een project dat subsidie kreeg via het Nationaal Programma Ouderenzorg. Lees ook de beschrijving van het project.
  • Ervaring van een mantelzorger met Ketenzorg Dementie

Deze website gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten